അന്ന് നീ കണ്ട ഞാനല്ല സഖിയിന്നു ഞാൻ 

ഇന്നലെയുടെ ഓർമകളെ നീയെന്നിൽ തിരയേണ്ട,

നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷകളെയും 

ഈ ഞാൻ ഇന്നലെകളില്ലാത്ത നാളെകളില്ലാത്ത ഞാനാണ്.

അണയാത്ത തിരി

ഇരുളാർന്ന വേദിയിൽ ഒരു മെഴുതിരി വെളിച്ചം പോലെ അവൾ ......

കാണികളില്ലാത്ത  അരങ്ങിൽ ....

എങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യക്കടലിനു മുന്പിലെന്നോണം അവൾ തുടങ്ങി, ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ-

അവളുടെ സ്വരം ഇടറി ...

കാലുകൾ വിറച്ചു ....

എങ്കിലും പതിയെപ്പതിയെ അവളുടെ ശബ്ദം ആ ഭിത്തികളിൽ തട്ടി അലയടിക്കയാണ് തുടങ്ങി, കൂടുതൽ കൂടുതൽ കരുത്തോടെ. ആ സ്വരം ഭിത്തിയുടെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് സഞ്ചരിച്ചു,  ആ നഗരത്തിന്റെ വീഥികൾക്കു അവഗണിക്യാൻ പറ്റാത്ത വിധം. 

ഇരിപ്പിടങ്ങൾ  നിറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

അവളതറിഞ്ഞില്ല ....

ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നൊന്നായി വരുന്ന തിരമാലകൾ പോലെയായിരുന്നു  അവളുടെ വാക്കുകൾ. 

അവളുടെ മുഖത്തിനിപ്പോൾ എരിഞ്ഞു കത്തുന്ന സൂര്യന്റെ ശോഭയാണ്.

ശ്രോതാക്കൾക്ക്  അവളുടെ ശബ്ദവും ചിന്തയും അന്യമായിരുന്നു. 

ഏതോ മായാവലയത്തിലെന്ന പോലെ അവർ തരിച്ചിരുന്നു .

ഒരു പേമാരി പെതോഴിയും പോലെ പതിയെ അവളുടെ വാക്കുകൾ നിലച്ചു.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ അവൾക്കായി തിരയുമ്പോഴേക്യും പുതിയ വേദികൾ തേടി അവൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു .

 

Gypsy

Gypsy

The journey Jean embarks on, is in a way every free soul's journey - the quest to know ourselves, to explore the dark side or rather the hidden self, to set oneself free. She looks at Sydney and says "I see myself in you" - someone who is ready to take risks although she lives a life of chaos, being uncertain about herself, still loving those uncertain self so deeply.

Jean lives literally on a pile of lies; but at some point we wonder, what's lie and what's the truth. Is she actually deceiving others or herself?

Sydney on the other hand gives away too much with her eyes, she is vocal about her feelings, brash, pushy and above all irresistible. Looking at her as Sam says is like "staring at the Sun". But is she what she portrays herself to be ?

The game that they play with each other - the lies, words of deception - still has a deep undercurrent of emotions which only they could understand- because their journey is similar. Yes, some of us, like Jean and Sydney doesn't like the steadiness of life - the safety that it offers - even get suffocated by it. Its sometimes the chaos which makes life exciting.

Been a admirer of Naomi Watts since first time i saw Mulholland Drive, but Sophie Cookson is equally alluring in this muddled tale of human mind and emotions.