അങ്ങനെ വർഷങ്ങളായി അഭിമാനത്തോടെ തലപൊക്കി നിന്നിരുന്ന ആ മഹാനുഭാവനും നിലം പൊത്തി. അങ്ങനെ ചുമ്മാതൊന്നും വീണതല്ല, വെട്ടി മുറിച്ചതാണ്. ഓരോ ശിഖരങ്ങളായി പതിയെപ്പതിയെ... ആരും ആഗ്രഹിക്കയാതൊരു അന്ത്യം.
സത്യത്തിൽ അങ്ങേരത് അർഹിച്ചിരുന്നോ ???
എന്താണ് കുറ്റം ????
മനുഷ്യരുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ തന്റെ അതിരുകൾ മറന്നു... ഇലകൾ വീഴുന്നത് അയൽക്കാരന്റെ പറമ്പിലേക്യു്. അതൊരു വലിയ പാതകം തന്നെയാണ്, അല്ലെ??? അതിനവർ വിധിച്ച ശിക്ഷയാണ് ഇത്.
നൂറു കണക്കിന് കിളികൾക്കും അണ്ണാറക്കണ്ണനാന്മാർക്കും കൂടൊരുക്കുകയും, മണ്ണിലെ പൊത്തുകളിൽ കൂടിയിരുന്ന പാമ്പു ദൈവങ്ങളെ കാക്കുകയും, നിത്യമായ തണലും സംരക്ഷണവും മുഖം നോക്കാതെ എല്ലാവര്ക്കും കൊടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു ആ മഹാൻ. ഇടതൂർന്ന ശിഖരങ്ങളിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം പോലും കടന്നു ചെല്ലാൻ പാട് പെട്ടിരുന്നു. ആ തലയെടുപ്പ് ഒന്ന് വേറെ തന്നെ, എങ്കിലും അതിന്റെ ഹുങ്ങൊന്നുമില്ല മൂപ്പർക്ക്. അവർക്കാർക്കും അത് വെറുമൊരു മരം മാത്രമായിരുന്നില്ല, രക്ഷിതാവായിരുന്നു.
പിന്നെ ഞാൻ - എനിയ്ക്കു അങ്ങേരു എന്റെ സായാഹ്നങ്ങളിലെ ഒഴിച്ച് കൂടാനാവാത്ത ഒരു സുഹൃത്തായിരുന്നു. പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ആ മതിലുകൾ അന്നും വില്ലന്മാരായി നിന്ന്. മനുഷ്യൻറെ അതിര്ക്കാകുന്ന പാറാവുകാർ. എങ്കിലും ആരും കാണാതെ ചിലപ്പോൾ്ഴെല്ലാം അത് ചാടിക്കടന്നു ഞാൻ അങ്ങേരുടെ അടുത്തെത്തും. അപ്പോഴെല്ലാം തലയാട്ടിച്ചിരിക്കയും മൂപ്പർ. അല്ലാത്തപ്പോൾ ഞാൻ സ്ഥിരം അങ്ങേരോട് സംസാരിച്ചിരുന്നത് എന്റെ വീടിന്റെ മട്ടുപ്പാവിൽ നിന്നാണ്- ഒരു പത്തടി ദൂരത്തിൽ ആയിരിക്യും അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ . വാക്കുകളുടെ അകമ്പടിയില്ലാത്ത സംഭാഷണങ്ങൾ . പറഞ്ഞ ഒരു പിടി പരാതികൾ തലകുലുക്കി കേൾക്കും , സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങൾക്ക് എന്നോടൊപ്പം ചിരിക്യും. കണ്ണീർവാർത്തു ചെന്നപ്പോഴൊക്കെ ഇളം കാറ്റിലൂടെ സാന്ത്വനങ്ങൾ കൊടുത്തു വിടും.
ഇന്ന് അവിടം ഒരു മോഡേൺ പാമ്പിൻ കാവാക്കി മാറ്റി ഉടമസ്ഥർ, സിമെന്റ് തേച്ച തറയും, അതിൽ കുത്തി നിർത്തിയ കുറെ പ്രതിമകളും. തങ്ങളുടെ സംരക്ഷകനില്ലാത്ത ആ കാവിലെകയു പിനീട് പാമ്പുകൾ വന്നോ എന്ന് തന്നെ എനിയ്ക്കു സംശയമാണ്. ഇന്നാ തറയിലേക്യു് നോക്കുമ്പോ ഇടനെഞ്ചിലൊരു പിടപ്പാണ്. എങ്കിലും ഓർമകൾ ഉള്ളിടത്തോളം താങ്കളെന്റെ ഓർമ്മയിൽ ജീവിക്കും, ആരെങ്കിലും അവിടെയും കേറി വെട്ടി വീഴ്ത്തുന്നത് വരെ.
